HHC ronde 33 en finale IBC

Het was toch wel aan de opkomst te merken dat er op vrijdagavond werd gespeeld. Uiteraard weet je zoiets nooit zeker maar het is toch wel enigszins frappant. Ook de bekercompetitie kende haar finale, tussen Thijs van Dam en Ernst Jan Pluim Mentz.

Voor die finale leek er een afspraak te moeten zijn gemaakt tussen Ernst Jan en Thijs. Aangezien Thijs zijn studentenleven voor een groot deel in Antwerpen doorbrengt kwam het goed uit dat er op een vrijdagavond gespeeld kon worden, hoewel dit wel 2 weken vòòr de via de agenda vastgesteld datum plaats ging vinden. Op basis van de reglementen kreeg Thijs wit in de eerste partij. Het werd een partij van hoog Pionierniveau, waarin beide spelers hun talenten uitbundig gingen botvieren. Dat betekende geen snelle partij, die tenslotte op de koningsvleugel werd beslist. Op de damevleugel was er sprake van een soort van dichtschuiven van de stelling. Dat betekende dat alle officieren langzaam maar zeker van het bord verdwenen zonder dat er sprake was van enig materieel voordeel voor één van de spelers. Op de koningsvleugel darentegen kwamen van beide kanten de g- en de h-pion tegenover elkaar te staan, terwijl beider koningen in de buurt stonden om een oogje in het zeil te houden. Mede hierdoor zat er weinig anders op dan het aanbieden van remise en het accepteren daarvan. Dat betekende dus dat alle druk op de tweede partij kwam te liggen met Ernst Jan aan het witte roer. Ook nu weer werd het grootste deel van de stukken afgeruild en bleef er aan beide kanten een toren en een loper voor Ernst Jan en een paard voor Thijs over. Beiden wisten een vrijpion te creëren en dezen gingen beide naar de overkant rennen. Maar die van Ernst Jan - op de a-lijn - kwam toch het sterkste naar voren en bereikte de voorlaatste rij. Thijs wist niet anders te vinden dan zijn toren te laten pendelen tussen h8 en h1, om het promotieveld van de eigen pion te ondersteunen en dat van de vijandelijke pion aan te vallen. Ernst Jan wist met zijn loper de koning van Thijs op afstand te houden terwijl diens paard een beetje gebonden werd wegens bescherming van een pion op de koningsvleugel. Om een lang verhaal redelijk kort te houden, Ernst Jan wist zijn toren ook naar de a-lijn te krijgen zodat die van Thijs soort van vast kwam te zitten op de laatste lijn.Er zar voor hem verder niets anders op dan tenslotte zijn paard te geven voor de promoverende pion van Ernst Jan en aldus uiteindelijk de winst binnen te halen zodat Ernst Jan de nieuwe bekerkampioen is geworden. Uiteraard ook langs deze weg felicitaties!

Nu over naar de huishoudelijke competitie. Zeer opvallend is daarbij dat de helft van de partijen in remise is geëindigd. Was men in zo'n vriendschappelijke stemming? Dat nou ook weer niet, volg de diverse verslagen daar maar op na. Als eerste partij komt dan Jan van Huizen tegen Reinier van der Wende ter sprake. Als je de partij niet hebt gezien, dan valt het niet mee er zinnig commentaar op te geven. Wel valt te zeggen dat de vroegere Pionierkampioen wat meer uit vorm lijkt te zijn dan in zijn kampioensjaar; hij weet wat vaker niet te winnen in ieder geval. Ook tegen Reinier bleek dat het geval, hoewel hun plek op de ranglijst een andere indicatie geeft. Voor beiden werd het hun tweede c.q. derde remise en daar schoten ze geen van tweeën iets mee op op de lijst. Dan is het de beurt aan Thomas Ammerlaan en Julian Krabbendam. Van hen geeft eerstgenoemde het commentaar: Het was alweer even geleden dat ik tegen Julian had gespeeld, ronde 20 om precies te zijn en dus was er enige nieuwsgierigheid naar de opening, want daar heeft redelijk wat verandering voor Julian plaatsgevonden. Het was dan ook duidelijk dat hij meer van de stelling wist dan ik en dus had zwart enig voordeel. De echte fouten werden pas later in de partij gemaakt, te beginnen op zet 21:

Ik probeerde eigenlijk de hele partij mijn loperpaar te behouden, wat ten kostte ging van de coördinatie van de stukken. Ld2 is daar een goed voorbeeld van, want mijn paard kwam de rest van de partij maar moeilijk in de partij. Op zet 33 had Julian zijn grootste voordeel:

Tc1 zou hier mijn paard winnen, na Pd2 Txf1+ Pxf1 Tc1, maar Le3 was de keuze, wat mij weer enige hoop gaf met Tf3. Het werd een beetje chaotisch voor Julian en hij begon schaakjes te geven met zijn paard, maar dit was meer in het voordeel voor mij en de positie was weer bijna gelijk nadat ik de b4 pion kon pakken. Het laatste moment om nog te winnen was op zet 44:

Lf2 was hier erg sterk. Ik dacht dat na g3 er niet veel was, maar blijkbaar geeft Te1 een hoop problemen voor wit, hoewel het mij nog steeds niet heel duidelijk is. Tcc4 werd gespeeld, waarna er nog even werd doorgespeeld. Op zet 51 bood Julian remise aan:

Dat nam ik aan, sinds er na Txa3 Lxa3 Pc4 Lf8 Pxe5 niet veel meer te doen is voor beide kanten.

De volgende partij op de lijst is die tussen Michiel Landman en Jaap Santifort. Ook daar werd niets van gezien. Wel kan gezegd worden dat Michiel na afloop een enigszins troostelose indruk maakte en op de vraag "wat heb je gedaan?" met omfloerste stem "verloren" antwoordde. Zou hij dan toch sterker zijn met zwart dan met wit? Als je naar zijn score kijkt in de RSB-competitie dan ben je wel geneigd het daar mee eens te zijn, want van de vijf partijen die hij daar speelde wist hij er vier met zwart te winnen terwijl hij ook de vijfde won, dan wel met wit. Het voert te ver om dit ook voor de interne competitie na te gaan. Maar het is geen schande om van een vroegere kampioen van Ontspanning te verliezen.

Kijken we dan naar de partij tussen Leo Stelloo en Bonne Faber, dan zien we, dat dit een beetje ging om het kampioenschap van schaduwgroep 3, waarin Bonne aan de leidimg staat en Leo op plek 4, achter Peter Derrez en Sheila de Jonge. Overigens, groep 1 wordt aangevoerd door Ernst Jan met een straatlengte voor op Jan van Dam. In groep 2 staat Julian, ook met een straatlengte voorsprong op Albert Bijzitter aan de leiding. Groep 4 wordt aangevoerd door Duncan Peltenburg, op de voet gevolgd door Dennis de Graaf. Weer verder met de partij tussen Leo en Bonne, dan komt een eerste noemenswaardige punt op zet 16, in de volgende stelling, met zwart aan zet:

Hier zou Pb4 de beste zet zijn. Dit had Bonne wel gezien maar hij verwierp dit wegens Lb1 en wegens zijn smaak dat verder weinig voordeel door Lb1. Toch had dit wel in ieder geval een pion opgeleverd na ...;Pxc2 - Lxc2;Dxc2 - Pc3. Maar Bonne ging voor de dubbele aanval met Da5. Ook die bracht een pion op en Leo speelde nu de logische zet Ld2. Natuurlijk sloeg Bonne nu op a4, wat beantwoord werd met Lb3, waar Bonne had gerekend op Lxe6, wat ook een betere zet is voor wit. Een paar zetten later kwam de volgende stelling op het bord. Bonne vond de open vijfde rij een goede uitwijkplaats voor zijn dame

en speelde hier Dh5, waar Dc5 toch beter is, vooral achteraf! Er volgde - Pf4;Dg5 - Pd5 en, zonder verder nadenken sloeg Bonne op e3, er voor het gemak van uitgaande dat die paardzet was bedoeld om op e3 terug te slaan. Maar Leo had wel beter nagedacht en speelde eerst Pxf6+, daarmee de zwarte koningsstelling openbrekend. Deze mogelijkheid had Bonne dus finaal overzien!? Veel beter zou hier ...;exd5 - Dxg5;Lxg5 - Lxg5;dxe4 - Txe4;Lf5 zijn geweest. Van in de plus kwam Bonne nu duidelijk in de min terecht. In de volgende stelling leken de zwarte kansen weer wat te keren, met wit aan zet:

Hier speelde Leo - blijkbaar ook zonder nadenken - f4, waarna hij, na het zwarte antwoord Pf3+, zich de weinige haren die hij nog op z'n hoofd heeft van zpijt uittrok. Ook hierna had Leo blijkbaar beter nagedacht want na - Lxf6+;Tg7 speelde hij niet, zoals Bonne eigenlijk had verwacht Lxg7+ maar Lxh4, wat inderdaad beter blijkt te zijn. Heel wat zetten later miste Bonne nog een mooie kans in de volgende stelling:

Hier had ...;Txd3 - Txd3;f5 - gxf5;exf5 - Kd2;Lxd3 - Kxd3;Kg6 gespeeld moeten worden. Bonne speelde echter, achteraf door niet beter door te rekenen, Lxd3. Nu, een aantal pionzetten later, werd ook deze partij remise. Alle pionnen verdwenen van het bord en er bleven slechts twee kale koningen over.
Een verrassende uitslag kwam er in de partij tussen Hans Maagdenberg en Michael Smalheer. Verrassend want Hans had de laatste tijd enkele onverwachte resultaten geboekt en Michael zit vaak aan de verliezende kant. Nu echter wist hij van Hans te winnen!

Minder verrassend was de uitslag tussen Duncan Peltenburg en Frits van der Veeke. Duncan had een mooie partij gespeeld en wist zelfs een dame voor te komen. Op dat moment leek hij mat in één te kunnen geven, maar Frits deed een slimme loperzet die dat voorkwam. Maar dat was slechts uitstel van executie, Duncan gaf schaak op de voorlaatste rij, waarna de zwarte koning uit moest wijken naar zijn eigen vleugel om daar even later mat te worden gezet omdat er witte pionnen op zowel f6 als g5 stonden.

De volgende partij is die tussen Jacques Kokshoorn en Sheila de Jonge. Jacques leek de laatste tijd een beetje uit zijn dip tevoorschijn te zijn gekomen, maar tegen tijgerin Sheila bleek hij nu niet opgewassen. Met een fraaie combinatie met een paard en schaak wist ze de dames te ruilen en wat er daarna nog overbleef bleek te weinig voor Jacques om nog een resultaat mee te boeken. Winst dus voor Sheila.

Dan heb je nog een remise te goed en die kwam er tussen Kees Breen en Rob Leijn. Rob lijkt er langzaam maar zeker wat beter in te komen en wist dus tegen Kees remise te krijgen.

Dit brengt weer een nieuwe tussenstand.