HHC ronde 5

Bij het geweld van de RSB-wedstrijd bleven de interne partijen een beetje op de achtergrond. Hoewel, ook die deelnemers wisten hier en daar indrukwekkende zaken op de verschillende borden te laten zien. Overigens, het was één van de drukst bezochte avonden tot nu toe, zelfs niet oneven!

De mensen, die normaliter klaar staan om commentaar te geven waren nu zo druk bezig dat ze zelfs nauwelijks gelegenheid hadden andere partijen te bekijken. Daarom enkele partijen met weinig commentaar. De eerste daarvan was het gevecht om een plekje in de volgende ronde van de bekercompetitie tussen Rob Leijn en Jan van Baardwijk. Je mag wel aannemen dat Jan daarbij de sterkste is. En dat bleek ook zo te zijn, hoewel Rob hem wel terdege aan het werk zette. De eerste van beide partijen eindigde zelfs met de bijna meest minimale hoeveelheid aan materiaal. Beiden hadden nig een koning en een toren, maar Jan was in de gelegenheid de toren van Rob te slaan en zodoende het eerste punt binnen te slepen. De tweede partij ding voor hem iets makkelijker. Ook hier kon hij het punt meenemen en zodoende gaat Jan door naar de volgende ronde. Dan de andere interne partijen en dan de - qua stand op de ranglijst - toppartij tussen Albert Bijzitter en Leo Stelloo. Wat daarbij uit de wandelgangen naar voren kwam was dat Albert het redelijk moeilijk had tegen Leo maar dat Leo daar wel de nodige moeite mee had om de goede zetten te vinden. Dat had tenslotte tot gevolg dat hij te weinig bedenktijd had en dus op tijd verloor. De volgende partij is die tussen Fred van Wieringen en Rik Verheij en daar schreef Fred het volgende over: Fred had Rik als tegenstander. Het aantal keren dat ze tegen elkaar speelden was het resultaat niet positief voor Fred. Dus moest het vanavond maar gebeuren. Hij had het voordeel van de witte stukken maar naarmate de partij vorderde was daar niets van te merken. Er werd gestreden voor het centrum, waar Fred moest oppassen voor een penning van dame en koning. Uiteindelijk wist hij daar onderuit te komen en Rik begon met toren en loper de koning nam Fred op te sluiten. Ook pionnen deden daaraan mee. Fred ontsnapte miraculeus aan deze aanval en wist alles te ruilen tot beiden nog een pion en een toren hadden. Fred op h6 en Rik op c2. Fred wisselde zijn toren tegen de pion en kon een dame op h8 halen, waarop Rik deze sloeg met de toren. Met beiden nog slechts een koning werd het dus remise. Best een leuke en spannende partij.

Dan de beurt aan Bonne Faber tegen Michiel Landman. Dat zijn ook meestal moeilijke partijen en ook vaak van lange duur. Vaak worden ze dan beslist door een fout(je) van één van beiden. Dat begon eigenlijk al na zo'n zet of tien maar dan met een onnauwkeurigheid van Bonne in de volgende stelling:

Hier verdient d4 eigenlijk aanbeveling om zowel het centrum aan te vallen als proberen de c-lijn te openen. Er zou kunnen volgen: - d4;e5 - dxe5;dxe5 - Lc4;Pd4. Maar Bonne dacht anders en speelde Lf4. Michiel beantwoordde dit met een logische e5. Een volgende onnauwkeurigheid kwam enkele zetten later in de volgende stelling:

Hier is natuurlijk f4 de aangewezen zet maar Bonne speelde dat pas enkele zetten later en trok nu de dame terug naar e1. De èchte ellende voor Bonne begon in de volgende positie waar hij foutief Tf2

speelde. Hier was Df2 de aangewezen zet. De druk langs de diagonaal g1-a7 ging nu het spel flink beïnvloeden. Ook Michiel was onnauwkeurig en had in de volgende stelling de dames moeten ruilen:

Maar hij speelde Db6 om de eerder genoemde druk te handhaven. Anders had er ...;Dxb4 - Pxb4;a5 - Pd5;Lxd5 - exd5;Tc1+ - Lf1;Pf6 - Td2;Pxd5 kunnen volgen met een prettige stelling voor zwart.

De grote fout kwam nog weer enkele zetten later in bovenstaande positie waar Bonne veel te snel dacht voordeel te kunnen halen met dameruil, helemaal het gevaar overziend. Hij speelde namelijk Dxb5?? en uiteraard sloeg Michiel, hij had het wel gezien: ...;Dxb5 - Pxb5;Tc1+ en wat nu te doen voor wit? Nu dacht Bonne wel wat langer na over opgeven of een stuk geven. Hij koos voor het laatste en speelde dus Ld1. Zo'n 40 zetten later de laatste onnauwkeurigheid van Bonne in de volgende positie:

Hij gokte hier op de mogelijkheid met een vrije h-pion nog een deuk in dit pakje boter te kunnen slaan en speelde Th4. Het leek Michiel heel verstandig om de torens te ruilen en na - Th4;Txh4 - gxh4;f4 zag ook Bonne de onmogelijkheid voor een succesje in rool vervliegen en gaf op.

Een snelle partij met ook een groot krachtsverschil was de partij tussen Dennis de Graaf en Hans van Calmthout. Deze partij was als eerste afgelopen met (uiteraard) winst voor Hans. Veel langer duurde de partij tussen Wim Noordeermeer en Frits van der Veeke. Het leek er een beetje op, dat Wim halverwege de partij een mooie kans liet liggen. Daardoor duurde de partij toch langer dan eerder verwacht. Toen ontspon zich nog een gevecht op de koningsvleugel, waar Wim tenslotte nog als winnaar uit naar voren kwam. Fred had toch nog gelegenheid tot het bekijken van een partij en hier komt zijn kijk op de partij tussen Michael Smalheer en Jacques Kokshoorn: De partij tussen Michael en Jacques was tot het middenspel een spannende. Waarom tot daar? Omdat Michael onderweg een stuk weg verloor. Hij probeerde met paard en torens op de d-lijn wat te forceren, maar Jacques speelde daar onderuit en wist het verschil in het eindspel waar te maken. Michael gaf dan ook op.

Nog een partij met op papier een groter krachtsverschil was die tussen Bart Rietdijk en Ad van der Ree. Jaren geleden was Ad één van de sterkhouders van het eerste team maar de jaren gaan bij hem ook tellen. Na een moeilijke periode vond hij weer tijd en zin om te komen spelen en dat leverde hem meteen een winstpartij op. Iemand, die langere tijd in Hellevoetsluis doorbrengt maar naar het schijnt ook lid is van een grote club in het midden des lands is Frank Hordijk. Zijn debuut voor De Pionier was geen succes, nu mocht hij het proberen tegen Robin Stuit en dat ging veel beter voor hem. Hij mocht die partij dan ook winnend afsluiten. De laatste partij van het rijtje is dan die tussen Jacob Mijnlieff en Joran van Zessen. Voor Jacob wilde het nog niet vlotten maar tegen Joran boekte hij wel succes.

Dit alles levert dan weer een nieuwe tussenstand.