HHC ronde 2

Het minder wenselijke begint jammer genoeg al weer redelijk normaal te worden: een oneven aantal qua opkomst. Daar is helaas niets tegen te doen, zodoende is er - alweer een poosje geleden - beslist iemand oneven te verklaren en die persoon kon dan kiezen uit weer naar huis gaan met toekenning van enkele punten of spelen tegen alle verdere aanwezigen. Daar is nog geen sluitende reglementering op gemaakt.

Met Fred van Wieringen op vakantie in Ierland is gelukkig Thomas Ammerlaan genegen verslagen in te leveren over een aantal partijen. Daar wordt nu met graagte uit geput. Eerst dan de partij tussen Martijn van Dam en Michiel Landman. De gekste partij van de ronde is, wat mij betreft, die van Martijn. Toen ik keek stond hij een volle toren voor tegen Michiel maar daar kreeg Michiel wel een dodelijke aanval voor terug. De computer gaf aan dat beide kanten konden winnen en dat er ook nog mogelijkheden waren voor remise, met eeuwig schaak, denk ik. Helaas voor Michiel maakte hij de laatste fout en dus is het een tweede winst dit seizoen voor Martijn. Een wat rustiger partij was die van Sheila de Jonge, die het mocht opnemen tegen Jan van Huizen. Het materiaal was lange tijd even, maar ik had liever de stelling van Jan, die wat actievere torens had en een sterk paard op b3. Die kleine voordeeltjes liepen uiteindelijk op en Sheila kreeg teveel problemen met haar koning in het midden en dus werd het winst voor Jan. In ronde twee was er weer geen makkelijke tegenstander voor mij.  Jan van Dam wist vorig seizoen goed in vorm te komen en won in de laatste rondes van Ernst Jan en van mij. In de opening leek het al dat hij dit momentum vast wist te houden en het was duidelijk dat ik erg voorzichtig moest zijn met mijn zetten. Dit was ik helaas niet en dus maakte ik de eerste fout van de partij:

Ik ging hier te snel voor een aanval met g5. Betere ideeën waren b6 en O-O - of f6 - waar ik meer naar keek en meer mijn stijl is. Jan speelde gelukkig niet hxg5, maar Pxg5 zodat ik nog in het spel kon blijven met Lxg5 hxg5. Weer moest ik daarna zetten als b6 spelen, maar ik wilde veel te graag aanvallen met De2, waarna ik bijna mijn dame vast wist te zetten met Pf3 De4 Lf4, maar gelukkig kon ik velden vrij krijgen met Pe7. De positie was toen voor een tijdje wat slechter voor mij, want ik had een pion minder, maar toch wist ik alles nog bij elkaar te houden. Zet 22 was mijn laatste grote fout:

b5 was hier natuurlijk een verschrikkelijke zet vanwege a4, waarna ik eigenlijk al wist dat wit gewonnen stond. Want het word heel lastig om de a-lijn onder controle te houden. Jan koos echter voor een ander plan en ik leek enige hoop te mogen krijgen in deze positie:

Lg3 Dxd4 Tf4 Dc3 axb5 cxb5 en het lijkt er op dat ik mijn problemen langzaam weet op te lossen. Het materiaal is even, mijn dame kan net niet vast worden gezet en mijn paard krijgt een mooi veld op c6. Toch zegt de computer +4.xx voor wit, want mijn stukken staan te chaotisch:

Zwart heeft hier geen goede manier om Txf7+ en Ta3 te voorkomen. Ik ging voor Pxe5, maar de partij is al klaar na Df4, deze zet zag ik over het hoofd, Pg4+ Kg2 Txf6+ Dd6+ Ke8 Db8+ Kd7 Dc7+ Ke8 Dd8+ Ke7 Ld6#

De partij die het snelst was afgelopen was die tussen Albert Bijzitter en Bonne Faber. Middels een gambiet wist Albert de d-lijn open te krijgen om zodoende druk op de zwarte stelling uit te gaan oefenen. Dat kwam neer op een driedubbele aanval op het paard op d6. Dat had nog redelijk opgelost kunnen worden met het spelen van Td8 naar d7 maar door een soort van black-out pakte Bonne niet de toren maar loper c8 om te spelen. In dezelfde seconde zag hij zijn fout maar de regel is nog steeds "aanraken is zetten" en dus ging er een stuk verloren. Natuurlijk bekeek Albert de positie nog even grondig en speelde daarna Lf4xPd6. Uiteraard gaf Bonne meteen op.

Dan de partij van Julian Krabbendam (met zwart) tegen de rest van de club. Door wat slimme zetten in de opening, Db1 gevolgd door Db4, kon Julian voor een lange tijd niet rokeren. Dit maakte het makkelijker spelen voor wit, maar Julian wist nog behoorlijk tegenspel te geven. Toch kwam hij flink in de problemen met zijn koning op f6. De Pionier kon dit helaas niet afmaken en na een aantal fouten later was de aanval weg en kreeg Julian een winnend eindspel dat in stijl werd afgemaakt:

De partij van mijn buren, Wim Noordermeer en Hans Maagdenberg, eindigde in een vredig resultaat, een remise. Wim probeerde nog een tijdje het eindspel te winnen, hij had een mooie vrijpion op e6, waar misschien nog mogelijkheden waren. Hans wist dat echter prima te blokkeren en dus was een remise een prima resultaat voor beide kanten.

Peter Derrez speelde tegen Bart Rietdijk, diens eerste partij van het nieuwe seizoen. Bart probeerde zo goed mogelijk partij te bieden maar bleek tenslotte niet opgewassen te zijn tegen Peter. Verlies voor Bart derhalve.

Jan van Baardwijk wist zijn partij mooi te winnen tegen Robin Stuit. Jan offerde zijn loper op h7, met schaak, waardoor zijn de dame op d1 de ongedekte dame van Robin op d6 zag. Daarmee was het materiaalverschil natuurlijk te groot en nadat mat niet meer te voorkomen was gaf Robin op.

Een andere leuke partij was die van Jacob Mijnlieff tegen Leo Stelloo. Jacob kreeg een hoop druk op zijn stelling, maar dat nodigde tactische kansen voor beide kanten uit. Helaas verloor Jacob onder de complicaties een kwaliteit, waardoor Leo het eindspel wist te winnen.

Duncan Peltenburg kreeg vorig week Maurits Leentvaar als tegenstander en mocht het nu tegen zijn vader Peter proberen. Tegen Maurits leek het langer in balans te blijven, maar tegen Peter zag Duncan een pionvork over het hoofd en moest daarvoor een loper inleveren. Daarna werd nog een tijdje gespeeld, maar de winst was uiteindelijk voor Peter.

Een partij uit de onderste regionen van de ranglijst was die tussen Frits van der Veeke en Michael Smalheer. Had Frits vorige week redelijk kansloos verloren van De Pionier, nu wist hij zijn Haagsche bluf voluit in de strijd te werpen tegen Michael. Desondanks ging het lange tijd vrij gelijk op. Toch komt er dan op zeker moment een fase van onnauwkeuriger spelen en daarin spande Michael een beetje de kroon. Dus was er tenslotte verlies voor hem.

Met nogmaals veel dank aan Thomas wordt dit verslag afgesloten met een nieuwe tussenstand.