Die competitieleider kwam zelf ook in actie voor de bekercompetitie. O.a. van die beide partijen doet Fred van Wieringen verslag: De bekerwedstrijd tussen Martijn van Dam en Fred was geen moment spannend. Fred kon geen dreiging vormen voor Martijn. De eerste partij ging nog redelijk gelijk op, maar Fred speelde een aantal verkeerde zetten en daar profiteerde Martijn optimaal van en pakte de eerste winst. De tweede partij was niet anders. Martijn, met de witte stukken, wist in het begin een pion te winnen en was erg sterk in het centrum. Fred had geen kans en winst was ver weg. Na nog een pionverlies gaf Fred op. Martijn verdiend naar de volgende ronde waar Tim van Huizen zijn tegenstander zal zijn. Tim dan plaatste zich voor die volgende ronde door - met enige onverwachte moeite - Leo Stelloo te verslaan. In eerste instantie had Leo er weinig zin in, hij speelde liever een huishoudelijke partij. Maar toch ging hij zijn best doen en dat leverde meer op dan tevoren verwacht. Want de beide reguliere partijen leverden een gelijke stand op en dus moest het snelschaken de beslissing brengen. Dat is ook één van de hobbies van Leo en dat bleek ook wel want Tim ging in beide partijen met de winst strijken. O.a. het wegblunderen van een toren was daar de oorzaak van en na afloop liet Leo zich ontvallen "beide keren trap ik er in en verlies dezelfde toren". Dat waren dus de bekerwedstrijden, nu de blik op het huishoudelijke gebeuren.
Kijken we dan eerst naar de - op het moment van spelen - lijstaanvoerder Jan van Huizen. Hij kreeg de in vorm zijnde Julian Krabbendam tegenover zich, die waarschijnlijk moed had geput uit zijn vorige partij toen hij het heel lang had weten vol te houden tegen Ernst Jan Pluim Mentz. Nu, tegen Jan, bleef het lange tijd vrijwel gelijk op gaan en lukte het hem om zijn f-pion diep in de vijandelijke linies te laten penetreren. Maar Julian had nog meer in petto. Hij wist namelijk zijn torens te verdubbelen op de voor hem voorlaatste rij en daar komt dan meestal gevaar uit voort. Ook nu want samen met die f-pion - inmiddels opgerukt naar de zesde rij - werd de koning van Jan vastgezet op de achterste rij en zag Jan geen verdere mogelijkheden tot het redden van het vege lijf, dus gaf hij op. Dat schiep mogelijkheden voor Ernst Jan, die tegen runner-up Jan van Dam kwam te spelen. Helaas is er te weinig van deze partij gezien om er terzakekundig commentaar op te leveren. Het is eigenlijk jammer, dat er relatief weinig over gespeelde partijen wordt aangeleverd, hoewel er regelmatig door personen bij andere partijen wordt gekeken. Het eindresultaat van deze partij is overigens dat Ernst Jan heeft gewonnen en hiermee de nieuwe lijstaanvoeerder is geworden. Een voor hem toch wel bekende plek! Wie wel regelmatig commentaar op zijn eigen partijen inlevert is Thomas Ammerlaan, die het nu, met zwart, opnam tegen Timo van Kesteren: Ik opende met een opening, die ik al een hele lange tijd niet heb gespeeld, het Benkö-gambiet (1. d4 Pf6 2.c4 c5 3.d5 b5). Het beloofde een spannende partij te worden, want Timo nam de pion op b5 i.p.v. iets rustigers als Pf3 of e3. Al vrij snel merkte ik dat een aantal details me zijn ontgaan, sinds na 4.cxb5 a6 5.e3 ik niet meer wist of e6 of g6 de betere zet was. Ik koos voor g6. Langzaamaan ging de partij dan toch gelijk op, maar ik speelde op een slecht moment e6:
Nu verder met Bonne Faber tegen Sheila de Jonge, die - wegens haar gezondheidsproblematiek - met het jeugdtempo speelde. Beiden letten ze onvoldoende op want in de volgende stelling speelde Sheila
Dan laten we nu Fred weer even aan het woord. Michiel Landman had Jacques Kokshoorn als tegenstander. Jacques speelde een sterke partij. Dat moet ook wel als je tegen Michiel speelt. Jacques zag echter het slaan van de h3 pion over het hoofd. Na een aantal zetten kwam de dame van Michiel dreigend op de achterste lijn binnen. Met de bezette c-lijn zag het er goed uit voor Michiel. Maar Jacques was ondertussen ook dreigend bezig. Zijn toren en dame stonden op g7 gericht en omdat Michiel dit niet voldoende kon verdedigen, ging hij over tot eeuwig schaak. Remise was dus de einduitslag.
Jaap Santifort had het moeilijk tegen Rik Verhey. In de opening verloor Jaap de d-pion. Deze pion zou genoeg zijn om in een spannend eindspel te promoveren tot dame. Jaap had alleen nog maar een loper en een pion. Maar de dame was te sterk en Rik wist de koning van Jaap redelijk snel schaakmat te zetten.
Frits van der Veeke en Albert Schaefer speelden een partij met op zeker moment Albert in de aanval. Maar dat wist hij niet af te maken en ze herhaalden de zetten na enkele pogingen. Het had er echter alle schijn van, dat Albert een stuk had kunnen winnen, zoals Leo duidelijk maakte, nadat er remise was overeengekomen. Maar dan telt het natuurlijk niet meer.
Ook een ingewikkelde partij wisten Wim Noordermeer en Hans Maagdenberg op het bord te toveren. Hans had Wim teruggedrongen op de achterste rij en kon daar op zeker moment mat in één geven. Dat zag hij echter niet maar zijn positie was zo dwingend dat hij enkele zetten later Wim tot overgave wist te dwingen.
Dan was er tenslotte nog Dennis de Graaf tegen Michael Smalheer. Maar daar werd niets van gezien en het werd ook wel een snel verlies voor Michael.
Dan weer een nieuwe tussenstand.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten